يعنى : جانم به فدايت كه هدايت‌كننده و هدايت شدهاى ! امروز به ديدار جدّت پيامبر . و حسن و على مرتضى و جعفر طيّار ؛ آن شهيد هميشه جاويد ، نايل خواهم آمد . گويى زهير با حسين عليه السّلام خداحافظى كرد و به ميدان بازگشت و به مبارزه پرداخت . سر انجام كثير بن عبد اللّه شعبى و مهاجر بن اوس تميمى بر او حملهور شده و وى را به شهادت رساندند « 1 » . سروى در مناقب مىگويد : آن‌گاه كه زهير از اسب به زمين افتاد ، امام عليه السّلام بالين او حاضر شد و فرمود : « لا يبعدنّك اللّه يا زهير ! و لعن اللّه قاتليك ، لعن الذين مسخوا قردة و خنازير » . « خداوند تو را از رحمت خويش دور نگرداند و قاتلان تو را مانند كسانى كه با لعنت خدا به صورت ميمون و خوك در آمدند ، لعنت نمايد » « 2 » . و خود در اين باره سرودهام : لا يبعدنّك اللّه من رجل * وعظ العدى بالواحد الأحد ثم انثنى نحو الخميس فما * أبقى لدفع الضيم من أحد يعنى : خداوند تو را از رحمت خويش دور نسازد ! اى كسى كه دشمنان را به پرستش خداى يگانه و يكتا پند دادى . سپس به سمت لشكريان برگشت و بر آنها حمله برد و در ردّ تجاوز ، جايى براى انتقاد ( باقى ) نگذاشت . سلمان بن مضارب بن قيس أنمارى بجلى وى ، پسر عموى حقيقى زهير بود ؛ زيرا قين برادر مضارب و هر دو پسران قيس بودند . سلمان در سال 60 به اتفاق پسر عموى خود حج بجا آورد و زمانى كه زهير در مسير راه به امام عليه السّلام پيوست و باروبنهء خود را به كاروان حضرت منتقل ساخت ،

--> ( 1 ) . طبرى ، تاريخ : 3 / 328 ( با تفاوتى اندك ) . ( 2 ) . مناقب : 4 / 104 .